Beklimming Alpe d'Huez voor strijd tegen kanker

In mei jl. is er een nieuwsbericht op de site gezet over een groep fietsers die het geweldige initiatief heeft genomen om de Alpe d'Huez te beklimmen en hier een goed doel aan te koppelen.

Als goede doel is gekozen KWF kankerbestrijding. Het doel van de actie Alpe d'HuZes is zoveel mogelijk geld op te halen voor het KWF met als inzet dat kanker binnen 10 jaar geen dodelijke, maar een chrónische ziekte zal zijn. Daarvoor is natuurlijk ontzettend veel geld nodig ten behoeve van onderzoek. Vorig jaar is het gigantische bedrag van 12 miljoen Euro opgehaald. Voor dit jaar werd gestreefd naar maar liefst 20 miljoen Euro en dit is gelukt. Er is meer dan 20 miljoen Euro binnengehaald voor dit belangrijke onderzoek, dat ons allemaal aangaat. De deelnemers proberen meerdere malen de Alpe d'Huez te bedwingen. In 2006 is een groepje van 66 deelnemers hiermee gestart en dit jaar zijn er meer dan 4.300 deelnemers.

Eén van de medewerkers van Nabek Wegtransporten heeft dit jaar voor de 2^e keer meegefietst. Hieronder volgt zijn verslag:

Paul van Proosdij: Met een koffer vol indrukken zijn we inmiddels weer thuis. Het was een geweldige week. In de week voorafgaand aan de echte beklimming fiets ik samen met mijn fietsmaatje Lucile (die op woensdag 8 juni meedeed aan Alpe d'HuZus), de berg de Ornon op.Later die week fiets ik naar Villard Recolas, een pittig tochtje over een bergpaadje met prachtige uitzichten. Het gaat me goed af en ik voel me prima. Ik laat me nog een keertje masseren door één van de vele vrijwilligers, allen fysio- en sporttherapeuten die zich deze week belangeloos inzetten om vóór, tijdens en ná de beklimming de pijn weg te masseren. Woensdagmiddag is er nog een inspiratiemiddag met veel érg emotionele, maar práchtige en inspirerende verhalen en dan is het toch echt "D-day"!

Donderdagmorgen 04.30 uur staat een menigte fietsers klaar voor de start in het centrum van Bourg d'Oisans, het dorp onderaan de Alpe d'Huez. Het is donker en het is koud.

Tién...negen...acht...zeven... zes... vijf...vier...drie...twéé.... één........ het startschot valt en weg zijn ze!

De aangestoken kaarsen in alle bochten vormen een fantastisch gezicht. Deze kaarsen zijn ter nagedachtenis aan allen die te vroeg aan kanker zijn overleden en ter motivatie van degenen die aan het strijden zijn.

Ik besluit niet met die grote massastart mee te doen en begin een half uurtje later aan mijn eerste beklimming. Het gaat goed. Om iets voor 07.00 uur ben ik boven. Voor ik begin aan de ijskoude afdaling moet ik eerst even opgewarmd worden met soep en dekens. Ik voel me prima en daal af voor de 2^e beklimming. Het wordt ondertussen drukker langs de kant en ik word door veel mensen aangemoedigd. Dit is geweldig en geeft je ongemerkt een klein duwtje omhoog. Ondertussen heb ik veel pijn aan mijn rug en al de nodige pijnstillers geslikt. Opgeven is echter geen optie, dus ga ik door.

Bij de finish is het behoorlijk druk.

Er staat een ploeg van de NCRV radio en televisie om live-verslag te doen. En uiteraard staan er ontzettend veel supporters. De sfeer is onbeschrijfelijk. Verdriet en vrolijkheid door elkaar. Zóveel mensen fietsen (of lopen) voor een bepaald iemand, die zogezegd ‘achter op de bagagedrager' mee naar boven fietst en helpt op moeilijke momenten. Eenmaal over de finish worden alle emoties los gelaten. Mensen vliegen elkaar huilend in de armen, blij om het behaalde resultaat, maar intens verdrietig om de reden waarom ze deze berg bedwingen. En dat is ook het mooie van Alpe d'HuZes: de onmacht die kanker met zich meebrengt omzetten in kracht! Het onmogelijke mogelijk maken. Of je nu 6x of 1x naar boven gaat, het maakt niet uit: alle beklimmingen zijn even geweldig. Er komen gezonde mensen naar boven, sommigen zelfs 6x, mannen, vrouwen, oude, jonge mensen, en ik heb ook veel kinderen gezien dit jaar, die naar boven fietsen omdat ze kanker een "rot ziekte" vinden of omdat ze een familielid zijn verloren aan kanker.Maar ook (ex)-kankerpatiënten bedwingen de berg. Zo zat er in mijn team een ontzettende kanjer: Lianne. Begin van dit jaar had ze haar laatste chemo afgerond. Alle kracht was toen uit haar lichaam verdwenen. Na het fietsen van 100 meter zakte ze bij het afstappen al door haar benen. En nú, zoveel maanden en zoveel trainingsuren later, fietst ze ‘gewoon' één keer omhoog! Wat een kracht en wat een geweldige, dappere, sterke vrouw.

KWF team 2011

Als ik voor de 3^e keer boven kom, weet ik dat ik een 4^e keer niet ga redden vanwege rugpijn.

Het is niet anders en ik ben superblij met het resultaat!